http://hdl.handle.net/20.500.12397/2839 Sat, 18 Apr 2026 08:32:18 GMT 2026-04-18T08:32:18Z http://hdl.handle.net/20.500.12397/2926 Defensinler ve H. pylori Enfeksiyonundaki Rolleri Soylu, Özlem Bekem; ÖZTÜRK, YEŞİM Bağışıklık sistemi doğuştan ve edinsel olmak üzere iki gruba ayrılır. Doğuştan bağışıklık sistemi, edinselden farklı olarak daha önce karşılaşmadığı patojenlere karşı hızlı ve devamlı koruma sağlar. Bu sistemin başlıca üyeleri anatomik engeller, salgısal moleküller ve hücresel bileşenlerdir. Doğuştan bağışıklık sisteminin önemli bir parçası olan antimikrobiyal peptidlerin memelilerdeki başlıca örnekleri ise defensinlerdir. Bu peptitler birçok enfeksiyonda olduğu gibi H. pylori enfeksiyonunda da görev almaktadırlar. H. pylori enfeksiyonunda defensin düzeyinin arttığı ve eradikasyonla azaldığı bilinmektedir. Ancak bu peptidlerin rolü halen net olarak ortaya konamamıştır. İleride bu konuda yapılacak çalışmalar H. pylori enfeksiyonunun patogenezini aydınlatmada yardımcı olabilir. Immune system is divided into two groups as innate and acquired. Innate immune system, different from the acquired immune system, provides a quick and permanent protection against first met pathogens. The main members of this system are anatomic barriers, secretory molecules and cellular components. Leading examples of antimicrobial peptides, an important part of innate immune system, in mammals are defensins. These peptides take place in H. pylori infection like they do in many other infections. It is known that defensin level increases in H. pylori infection and decreases with eradication. On the other hand, the role of these peptides is still not clearly displayed. Studies on this subject might help to enlight the pathogenesis of H. pylori infection in the future. Mon, 01 Jan 2007 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/20.500.12397/2926 2007-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/20.500.12397/2925 Nörolojik Gelişme Geriliği Riski Olan Sütçocuklarının Erken Belirlenmesinin Önemi ve Klinisyenin Rolü KURUL, AYŞE SEMRA Gelişme geriliği riski olan sütçocuklarının erken tanınması uygun rehabilitasyonun zamanında başlanması açısından büyük önem taşır. Bu sadece çocuk için değil aile için de yararlıdır. Gelişme geriliği açısından risk taşıyan sütçocuklarının erken dönemde ayırt edilmesi çocuk hastalar ile ilgilenen tüm klinisyenleri, özellikle çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanlarını ilgilendirmektedir. Gelişme geriliği riskini erken belirleyebilmek için çocuğun doğum öncesi, doğum esnasındaki ve doğumdan sonraki öyküsü, genel fizik ve nörolojik bakısı ve gelişimsel düzeyi ile ilgili ayrıntılı bilgi sahibi olunmalıdır. Spesifik gelişimsel tarama testleri tanıda objektif veri sağlayan diğer yöntemlerdir. Sonuç olarak, gelişimsel desteğe ihtiyacı olan çocukların özellikle yaşamın ilk yılında yakalanmaları erken tanı ve rehabilitasyona gecikmeden başlanması açısından büyük önem taşır. Çocuk sağlığı ve hastalıkları ile ilgilenen klinisyenlerin çocuğun gelişimini değerlendirme konusunda bilgili ve uyanık olmaları gerekmektedir. Early recognition of infants at risk for developmental delay is important to initiate appropriate and early intervention. This can be beneficial not only for the child but for the child's family. The early identification of these infants is a challenge to all physicians who provide care to children, especially pediatricians. The early recognition of the developmental delay requires detailed information about the prenatal, perinatal and postnatal history, general physical and neurological examination and developmental level of the infant. Specific developmental screening instruments are other objective methods that lead to identification of the children who require special developmental supports. In conclusion, identifying these infants especially in the first year of life is of the utmost importance to provide the chance for early referral for interventional services and diagnosis. Physicians who provide care to children have to be alert and well informed about the assessment of the child's development. Mon, 01 Jan 2007 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/20.500.12397/2925 2007-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/20.500.12397/2924 İki Olgu Eşliğinde Peyronie Hastalığının Cerrahi Tedavisinde Penil Plikasyon Yöntemlerinin Değerlendirilmesi DEMİR, ÖMER; ESEN, AHMET ADİL Peyronie hastalığı peniste ağrı, penil kurvatür ve erektil disfonksiyona (ED) neden olan, tunika albugineanın fibroblast proliferasyonunun neden olduğu fibröz plak oluşumuyla karakterize inflamatuar bir süreçtir. Tanımlanan medikal tedavi alternatifleriyle az sayıda prospektif kontrollü çalışmada anlamlı klinik etkinlik ortaya konabilimiştir. Cerrahi tedaviler (penil plikasyon, Nesbit plikasyonu, plak insizyonu ve greft ve penil protez implantasyonu) Peyronie hastalığı stabilleştikten sonra önerilmelidir. Cerrahi tedavi sonuçlarının incelendiği çalışmalarda stabil dönemdeki deformitelerin Nesbit prosedürüyle başarıyla düzeltildiği ve bu yöntemde postoperatif ED'nin en düşük olduğu gösterilmiştir. Plak insizyonu ve greftleme yöntemi, postoperatif ED oranı yüksek olsa da belirgin penis kısalığı bulunan ve erektil fonksiyon kalitesi iyi olan hastalarda önerilmelidir. Erektil disfonksiyonu olan hastalarda ise en uygun seçenek penil protez implantasyonudur. Bu yazımızda iki olgunun sunumu eşliğinde Peyronie hastalığında penil plikasyon yöntemleri değerlendirilmiştir. Peyronie's disease is characterized by an inflammatory response beneath the tunica albuginea with fibroblast proliferation forming a thickened fibrous plaque that may cause penile pain, penile curvature and erectile dysfunction (ED). Medical treatments have been described but few prospective controlled trials have revealed significant clinical benefits. Surgical treatments (penile plication, Nesbit plication, plaque incision and grafting and penile prosthesis insertion) should be considered after Peyronie's disease has stabilized. Surgical outcome studies reveal that a stable deformity is best corrected with the least postoperative ED by a Nesbit procedure. Plaque incision and grafting should be reserved for men with good erectile function and marked penile shortening although there is a higher prevalence of postoperative ED. Implantation of a penile prosthesis is an excellent option for men with an accompanying erectile deficit. The present article reviews the penile plication methods for the surgical alternatives of Peyronie's disease with the presantation of two cases. Mon, 01 Jan 2007 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/20.500.12397/2924 2007-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/20.500.12397/2923 Cinsiyet Değiştirici Cerrahi Sonrası Derin Ven Trombozu: Olgu Sunumu YILMAZ, MUSTAFA; BALIK, Ozan ; SUNAY, Özgür; VAYVADA, HALUK Genel popülasyonda derin ven trombozu (DVT) insidansı yaklaşık 100.000'de 67 olarak yer almaktadır. DVT'ye neden olan birçok risk faktörü mevcuttur. Bunlar arasında ileri yaş, malignite varlığı, spontan düşük öyküsü, hamilelik, oral kontraseptif kullanımı, geçirilmiş tromboembolizm hikayesi, kalp yetmezliği, obezite, immobilite veya trombotik aktiviteye sahip hematolojik problemler gibi iyi bilinen birçok faktör bulunmaktadır. Günümüzde daha az dikkat çeken bir diğer yüksek risk grubu da yüksek doz östrojen kullanan ve erkekten kadına cinsiyet değişikliği amaçlanan transseksüellerdir. Biyolojik fonksiyonlar açısından transseksüellerin kendi biyolojik cinslerinden farklı olduğuna dair bir kanıt yoktur. Oral kontraseptif kullanımı ve major cerrahinin trombotik olaylara yol açması iyi bilinmektedir. Fakat oral kontraseptif kullanımı sırasında erkekten kadına cinsiyet değiştirme operasyonu olan ve postoperatif dönemde DVT gelişen bir olguya literatürde rastlanmamıştır. Bu makalede cinsiyet değiştirme operasyonu sonrası DVT gelişen bir olgumuzu sunmaktayız. Deep vein thrombosis (DVT) has an estimated annual incidence of 67 per 100 000. There are many etiologic factors that may cause deep vein thrombosis and these factors are very well known to increase the risk of venous thromboembolism such as increased age, presence of malignancy, history of spontaneous miscarriages, pregnancy, oral contraceptive usage, previous history of venous thromboembolism, heart failure, obesity, paralysis, or the presence of a thrombophilic abnormality. Another less conspicuous group of users of (high-dose) estrogens are male-to-female transsexuals. At present, there is no evidence that transsexuals differ in their biological functions from members of their biological sex. Oral contraceptive usage and surgery have been shown to cause significant number of thrombotic events. In addition, male to female transsexual patients must be considered as a risk group before surgery. To the best of our knowledge, this is the first case that had used oral contraceptives and developed DVT following sex reassignment surgery. We aimed to present a case that developed DVT after sex reassignment surgery. Mon, 01 Jan 2007 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/20.500.12397/2923 2007-01-01T00:00:00Z